Over swingen

Niet swingende klassieke muziek wordt makkelijker geaccepteerd dan niet swingende pop. Voor de beste klassieke uitvoerders gaat dit natuurlijk niet op. Daarom is het een goed idee een voorbeeld te nemen aan deze mensen en ook te gaan swingen. Soms hoor ik iemand zich door een Brahms sonate heen worstelen en denk ik: ‘dat je klassieke muziek speelt is geen excuus om niet te swingen!’ En: zou deze violist hebben gedacht: ‘Ik ga eerst de noten maar eens leren spelen, daarna ga ik wel swingen!’? Jammer! Beter timen kan je juist helpen bij het leren spelen van de noten. Je komt er dan namelijk achter welke noten het belangrijkst zijn, zodat je leert om niet in iedere noot evenveel energie te stoppen.

Het spelen van popmuziek of wereldmuziek is voor het ontwikkelen van timing het perfecte hulpmiddel. Deze muzieksoorten zijn zó afhankelijk van timing dat ze zonder dat eenvoudigweg niet functioneren. Bij het instuderen van het vioolconcert van Tsjaikovsky wordt je gemakkelijk overrompeld door de enorme hoeveelheid noten en kun je vergeten dat het moet swingen. De meeste tango’s daarentegen storten na enkele noten als een plumpudding in elkaar als de juiste timing ontbreekt. Om van een houterig uitgevoerde vioolversie van een Michael Jackson hit nog maar te zwijgen.
Om toegang tot het universum van de swingende muzikanten te krijgen is het spelen van popmuziek, zigeunermuziek of tango een goed begin. Als je timing in deze technisch toegankelijker stijlen ontwikkelt kun je die ook toepassen in het klassieke repertoire. Je zult gewend raken aan een muzieksoort die meer op timing leunt dan de klassieke muziek lijkt te doen.

© 2016 Micha Molthoff